Doen wat je graag doet en daar applaus voor krijgen

Maak plaats voor verwondering

Een donderdagmiddag in de schouwburg. Kinderen jongleren, balanceren, hangen de clown uit, toveren een circus van kunstjes bij elkaar. Ene meneer Kristof begeleidt. Bij Kristof is iedereen artiest. Maar waarom voelt hij zich zo goed op een podium in Maasmechelen? En wat ging er door hem heen toen hij de allereerste keer op de Pauwengraaf reed?

Leraar, maar ook circuspedagoog. Papa en poëzieacrobaat. Een koorddanser tussen clown en klas. Dat Kristof Bleus geen platgetreden paden verkiest, is nog zacht uitgedrukt. “Ik ben voltijds leraar en in mijn vrije tijd geef ik circusateliers. Lang geleden kreeg ik de circusmicrobe te pakken en ze is nooit meer verdwenen. Circus spreekt alle zintuigen aan, dat vind ik er fijn aan. Voor mij draait circus om communicatie. Verwondering ook. Je reikt iets aan, je bouwt iets op en de rest laat je gebeuren. Wat dan ontstaat is zoiets als poëzie. De schoonheid van het intuïtieve.”

Je verbeelding volgen

Bij elk nieuw circusatelier voelt hij het: je begint aan iets wat nog niet bestaat, dat is magisch. “Samen ontdekken we wat het wordt. Iedereen mag proberen, experimenteren en mislukken. De act is ondergeschikt aan wat er gebeurt. Want wat uit je tenen komt, is het beste. Waarom moet je dat nog verder construeren? Ik ben misschien niet de meest typische begeleider, maar ik prikkel mensen wel graag in hun verbeelding. Bij kinderen gaat dat bijna vanzelf. Zij gaan nog heel fris om met gewone dingen, ze zijn nog niet belast door regels en beperkingen. Dat maakt het voor mij verrijkend. Kinderen leren me ontvankelijk te zijn voor wat op mijn pad komt.”

Op een dag kwam Maasmechelen op Kristof zijn pad. Meer bepaald: een schoon Maasmechels meiske. Een sprookje dat 16 jaar geleden begon en twee zonen en een huis in Opgrimbie opbracht. “Maasmechelen heeft het landelijke van mijn geboortestreek, Borgloon, maar ook het multiculturele van Brussel waar ik studeerde. Toen ik hier pas woonde, gebeurde er iets bijzonders. Het was één van de eerste keren dat ik met de auto op de Pauwengraaf reed. Opeens stopte de auto voor mij. Zomaar, in het midden van de straat. De bestuurder deed zijn raampje naar beneden en begon op zijn gemak een praatje te slaan met een voetganger. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt! Ik kon letterlijk geen kant uit. Wachten dan maar? Ik voelde de frustratie opborrelen. Maar is dat eigenlijk niet geweldig: iemand zien, begroeten, dingen willen delen met elkaar en dat gewoon ook doèn? Hier en nu. Zo zijn kinderen ook: onbevangen stappen ze op de wereld af. Zonder angst. Als we ouder worden, verliezen we dat een beetje.”

Duimen en vingers

Plaats maken voor verwondering, bij Kristof lijkt het vanzelf te gebeuren. “En toch hang ik ook nog te vaak vast aan dat ding dat zichzelf slim noemt, de smartphone. Maar zet hem uit en je ziet meer. Het schoonste speelt zich altijd net onder je neus af.” Bij theater ervaart Kristof iets gelijkaardigs. “Acteurs live zien spelen, is niet te vergelijken met tv kijken, de magie sijpelt rechtstreeks binnen, zonder glazen plaat ertussen. Daarom vind ik de Uitpas in Maasmechelen een goed idee. Iedereen, alle kinderen hebben recht op een portie magie. Heb je het familieprogramma van het cultuurcentrum al eens bekeken? Om duimen en vingers bij af te likken.”

Welke zijn favoriete plekjes in Maasmechelen zijn? “Mmm, moeilijk te zeggen. Ik heb er veel. De schouwburg natuurlijk. Daarbuiten? De bunker in Boorsem. Daar zitten en uitkijken over de Zuid-Willemsvaart, dat maakt me diep blij. Rond de vijver in Opgrimbie is het ook zalig en de laatste tijd gaan we met de kinderen graag naar Connecterra. Die picknicktafel op het hoogste punt, heerlijk! Maar ik ben ook graag thuis. Mijn kelder doet dienst als werkruimte, man’s cave en stilteplek. Ik kan er uit mijn dak gaan, maar evenzeer naar mijn wortels graven.”

Van Red Bull tot circusboel

“Wat ik volgend jaar ga doen? Geen idee. Of er nog meer circusateliers volgen? Ik ga waar ze me vragen en voor de rest laat ik de dingen graag op me afkomen. Tegelijk smeed ik voortdurend plannen en moet ik opletten dat ik mezelf niet verlies in dromen en ambities. Wie weet ben ik over 10 jaar wel directeur van een circusschool in Maasmechelen. Dat lijkt me wel wat, hier werken als een soort van creatieve injectiespuit. Een beetje als Red Bull maar dan circusboel.”

Geschreven door Anneleen Stollman – The Write Thing